Burak, Recep Yazıcıoğlu’nun hayatını anlatmaya çalışan film “Vali” ile beni de mimlemiş. Mutluluk pöykürüşçüleri Serzeniş ve Kuzucuk da en sevdiğim, hayranı olduğum şairi sormuşlar.

“Bir memlekette, namuslular, namussuzlar kadar cesur olmadıkça, o memlekette kurtuluş yoktur”

diyor Yazıcıoğlu. Ve hayat felsefesini bu güzel sözüyle özetliyor, cesur yüreğinin gücüyle. Örnek alınacak, hayatı başarılarla dolu bir insanın hikayesi “VALİ”. İzleyenler bilir, STV‘de dizisi de vardı “Şubat Soğuğu” isminde. Süper vali Recep Yazıcıoğlu’nun hayatını anlatıyordu.

Filme henüz gitmedik, daha doğrusu gittik ama o gün Şişli Cevahir AVM Megaplex’te bulamadık. Sonra da sinemaya çıkma şansımız olmadı. Eğer vizyondan kalkmadan tekrar sinemaya gidersek İstinye Park AVM’de izleyeceğimiz ilk film “VALİ” olacak. Çok fazla sinemaya gitmiyoruz çünkü.

Kuzu ve Serzenişimin mimine gelelim. En sevdiğim, hayranı olduğum şair..

Benim şiirle, şairle pek işim olmaz arkadaşlar ne yalan söylim Şiirle pek alakam yoktur açıkçası. Bizim millete bakıyorum şiir dedin mi yerlerdeler bayılıyorlar şiire aman Allah’ım. Duygusal yazılar, şiirler gördüklerinde o kişiyi bir seviyorlar, bir sarıyorlar ki anlatamam. Haa bu bir suç mu? Elbette bunu kastetmiyorum. Kimse yanlış anlayıp boş yere alınganlık yapmasın yani. Ama zaaf olabilir şiir. Ben pek etkilenmiyorum açıkçası şiirden.. Ama şiire eğer vatan, millet ya da Allah sevgisi gibi duygular katılmışsa.. İşte o zaman akan sular durur benim için. Kuru kuruya aşk şiirleri açıkçası bayıyor bir çok şiiri okuduğumda. Yani bir kısmı hoşuma gidiyor elbette. Ama ruh halimin de büyük etkisi oluyor etkilendiğim anlarda. Mesela hassas anlarımda çok etkilenirim aşk, sevgi vs. şiirlerinden. Özlem duyduğum, aşkımın kabardığı anlarda özellikle .. Gibi.. Yani ekmek yer gibi şiir okumam/sevmem kısacası, çok özel anlarda hoşuma gider sadece..

Ev sevdiğim şiirler; en gerçek ve en yüce duyguları anlatan şiirler olur. Tabiki en sevdiğim şairler de; bu tür şiirleri yazan zatlardır. Örneğin; Mehmet Akif Ersoy ve Necip Fazıl Kısakürek.. Hayran olduğum iki şair. Gerek hayatları ve yaşam felsefeleri, gerek şiirleri olsun, sevdiğim şairlerden, sevdiğim insanlardandırlar.

Ati’yi Karanlık Görerek Azmi Bırakmak

Âti’yi karanlık görerek azmi bırakmak…
Alçak bir ölüm varsa, emînim, budur ancak.
Dünyâda inanmam, hani görsem de gözümle.
İmânı olan kimse gebermez bu ölümle:
Ey dipdiri meyyit, ‘İki el bir baş içindir.’
Davransana… Eller de senin, baş da senindir!
His yok, hareket yok, acı yok… Leş mi kesildin?
Hayret veriyorsun bana… Sen böyle değildin.
Kurtulmaya azmin neye bilmem ki süreksiz?
Kendin mi senin, yoksa ümîdin mi yüreksiz?
Âti’yi karanlık görüvermekle apıştın?
Esbâbı elinden atarak ye’se yapıştın!
Karşında ziyâ yoksa, sağından, ya solundan
Tek bir ışık olsun buluver… Kalma yolundan.
Âlemde ziyâ kalmasa, halk etmelisin, halk!
Ey elleri böğründe yatan, şaşkın adam, kalk!
Herkes gibi dünyâda henüz hakk-i hayâtın
Varken, hani herkes gibi azminde sebâtın?
Ye’s öyle bataktır ki; düşersen boğulursun.
Ümîde sarıl sımsıkı, seyret ne olursun!
Azmiyle, ümidiyle yaşar hep yaşayanlar;
Me’yûs olanın rûhunu, vicdânını bağlar
Lânetleme bir ukde-i hâtır ki: çözülmez…
En korkulu câni gibi ye’sin yüzü gülmez!
Mâdâm ki alçaklığı bir, ye’s ile sirkin;
Mâdâm ki ondan daha mel’un daha çirkin
Bir seyyie yoktur sana; ey unsur- îman,
Nevmid olarak rahmet-i mev’ûd-u Hudâ’dan,
Hüsrâna rıza verme… Çalış… Azmi bırakma;
Kendin yanacaksan bile, evlâdını yakma!

Evler tünek olmuş, ötüyor bir sürü baykuş…
Sesler de: ‘Vatan tehlikedeymiş… Batıyormuş! ‘
Lâkin, hani, milyonları örten şu yığından,
Tek kol da demiyor bir tarafından!
Sâhipsiz olan memleketin batması haktır;
Sen sâhip olursan bu vatan batmayacaktır.
Feryâdı bırak, kendine gel, çünkü zaman dar…
Uğraş ki: telâfi edecek bunca zarar var.
Feryâd ile kurtulması me’mûl ise haykır!
Yok, yok! Hele azmindeki zincirleri bir kır!
‘İş bitti… Sebâtın sonu yoktur! ‘ deme, yılma.
Ey millet-i merhûme, sakın ye’se kapılma.

Mehmet Akif Ersoy

*** *** *** ***

Kadın

Kalıp değil bir fikir…
Elmas sorguçlu fakir;
Açıkta sırrı bakir;
Kadın…

Çölde kaçan bir serap;
Yönü kementli mihrap…
Madeni som ıstırap;
Kadın…

Dipsiz hasrete tuzak;
En yakınken en uzak….
Tadı zehrinde erzak;
Kadın…

Bir işaret, bir misal;
Ayrılık remzi visal…
Allah’a yol bir timsal;
Kadın…

Necip Fazıl Kısakürek

Böylece bir (iki) mimin daha sonuna gelmiş bulunuyoruz. Yapımda ve yayında emeği geçmiş olan tüm azalarıma (beynim, gözlerim, kellem, sakatatlarım ve parmaklarıma) teşekkürler

NOT: Mimi paslamadan olmaz di mi unutmuşum. Any‘ciğimi mimliyorum.

19:46 Baştan Eklenmesi Gereken Ama Unutulan Önemli Not: Şiir sevmiyorum lafım yanlış anlaşılmasın lütfen. Yoğun duygularını kah şiire kah yazıya döken kişilere saygım sonsuz.

Peki şuan devrimizin 21 yaşındaki gençleri ne yapmaktadır?? Belki atalarımızı yani Osmanlı’yı dahi tam olarak tanımamaktadırlar. Hatta bazıları tanımadığı gibi Osmanlıyı karalama kampanyalarından cehaletlerinden ötürü etkilenip, Osmanlının bir kaç kötü söz ile lekelenemeyecek anlı şanlı tarihini, pis ve kara cahil ağızlarına alıp, atalarını, ecdadlarını sövmektedirler. Yine bu cins kişiler; ellerinde içki şişeleri, Avrupa-Amerika özentisi imajları ile nerde akşam orda sabah kadın kız peşinde fink atmaktadır. Ne vatana, ne millete, ne de tarihimize hiç bir katkı sağlamamakta, aksine; zarar ve hüsran sebebi olmaktadırlar..

Halbuki bizler öyle şanlı bir milletiz ki.. Tarihimizi anlayıp başarılarımızı örnek alıp, hatalarımızdan ders çıkarmak yerine, hata üstüne hata yapmakta da üstümüze yok tabi bunu da ekleyeyim.. Sanırım güdümlü yaşamaya alışmış bir milletiz.. Ne yazık..

Ama umudumu yitirmiyorum çünkü hala göğsü iman ile dolu, aklı kuvvetli ve dış güçlerin sözleri ile değil Allah’ın ona verdiği irade ve mantık ile kararlarını verebilen gençlerimiz de var! Evet var! Ve ben buna inanıyorum!

İstanbul’un fethi ni 555. yılında bir Osmanlı ve İstanbul aşığı olarak kutluyorum!!

Ya şaka maka ben 3 gündür tembellik etmişim bloğuma yazı yazmamışım aslında bazı yazılar yazdım ama bloğuma değil, üye olduğum forumlara, defterlerime vs. yazı yazacak yer çok bende ((: Neyse.. Bu bloğuma bugünkü ikinci yazımı da yazayım da bu açığı kapatmış olayım..

Anjelik beni mimlemişti bir kaç gün önce.. Ben de “mim’in baaaşım üstüne” diyerek söz verdiğim arkadaşımın mim konusunu bir fırsatını bulduğumda şahsi olarak bir açıklığa kavuşturmak niyetindeydim.. Şuan tam fırsatı gibi görünüyor (:

Gelelim mim konusuna:

“Zamanda yolculuk olsaydı hangi tarihe gitmek isterdin?”

Ben her zaman Hz. Muhammed (SAV) zamanında yaşamak istemişimdir. İçten içe aklımda hep bu vardı, hala da bu var.. O’nun merhametli, tertemiz, güzel yüzünü görmeyi, O’nunla beraber İslam’ı hissederek büyük bir ihlasla, samimiyetle yaşamayı çok isterdim.. O dünyaya gelmiş/gelecek insanların içinde en mübarek, en şerefli, en merhametli, en akıllı, en sevimli, en düşünceli vs. vs. vs. bütün iyi “en”leri üzerinde toplamış, Yüce Allah’ın (C.C), uğruna; kainatı, insanları, peygamberleri yarattığı sevgili kuluna yakın olmak, en azından bir kerecik yakınında olup duasını almak isterdim.. O’nun zamanında kimseye haksızlık edilmez, kimseye kötü davranılmazdı. Merhamette eşi benzeri yoktu.. Cahiliye döneminde yayılan saçma salak adetleri ortadan kaldırdı. Putlara tapmak, doğan kız çocuklarını diri diri toprağa gömmek, türlü zinalar, bir ruh hastalığı/bozukluğu olan; erkeğin erkekle, kadının kadınla yaşaması/zina yapması, kan davası vs. -diğerlerini de siz araştırın öğrenin canım ) – Ama dünya o cahiliye dönemindeki adetleri edinmekte gecikmemiş yine.. Şuan cahiliye dönemindeki arapların yaptığı pisliklerin aynılarını ne yazık ki bizim milletimiz de dahil olmak üzere tüm dünya yapıyor.. Hem de buna “aydın olmak” diyorlar.. Ne komik..

Aymen ve Asheke mimi size paslıyorum güzellerim..